Op TeeVee

Het doet raar om jezelf op TV te zien, ik ben er niet aan
gewend, laat ik het zo zeggen.

De afgelopen weken was ik reeds verschillende keren
geïnterviewd door regionale en nationale Radio- en TV zenders
(en zelfs internationale: een radiozender uit Chili heeft me
gebeld, maar ik was er net even niet).

Enkele weken geleden hield CEPA een persconferentie om een
wedstrijd bekend te maken: fotografie, graffiti en kortfilmpjes,
met als thema "Water is leven" in het kader van de klimaatcam-
pagne Octubre Azul (Blauwe Oktober, zie Rebekka bij FS).

Als je iets bekend wil maken aan de pers hier in Oruro, of je
wil dat de pers ergens weet van krijgt, is het hier de
gewoonte om zelf naar de pers te stappen of ze te gaan zoeken
en uit te nodigen.
Dus op een zonnige (het is hier bijna altijd zonnig, maar toch
even benadrukken :-)) woensdagochtend eind augustus, trokken we
met onze uitnodigingen voor de persconferentie, die amper een
half uur later zou plaatsvinden, naar het kantoor van de
Communicatiedienst van de Prefectura, waar de journalisten in
de voormiddag gewoonlijk eens langs lopen, en stapten we ook
op de journalisten af die elke weekdag tussen 10 en 12 op het
centrale plein voor de Prefectura verzamelen.
Ik in (min of meer) traditionele klederdracht, trok wel veel
aandacht, dus vlogen onmiddelijk alle aanwezige journalisten
met hun camera´s en dictafoontjes op mij af om mij te
interviewen. Voor sommigen was het al de tweede keer, maar dat
leek hen niet te deren. Doordat ik een beetje overweldigd was,
heb ik niet aan iedereen kunnen vragen van welke zender ze
waren.

De persconferentie ging beginnen, dus moesten we ons haasten
naar het gebouw van de Defensor del Pueblo (een soort
ombudsdienst ter verdediging van het Volk). Het is
gebruikelijk dat een persconferentie, hier in Oruro, in twee
delen plaats vindt (waarbij het tweede deel de identieke
herhaling van het eerste dient te zijn).

Nu ook tijdens de pauze en erna werd ik bestormd door
verschillende journalisten die de kans nog niet hadden
gekregen om mij te interviewen, of die nog wat bijkomende
vragen wilden stellen. Ik zou zelfs durven zeggen dat ik als
persoon veel meer aandacht kreeg dan de eigenlijke
persconferentie waarvoor we gekomen waren.

De vragen die ze me stelden waren er eigenlijk maar twee, met
varianten en uitbreidingen rond die twee vragen: "Vind je het
leuk om je zo te kleden?" en "Wat brengt je hier?".
Niet echt moeilijk om daarop te antwoorden, en niet mogelijk
om er dieper op in te gaan, want ze lieten me niet echt
uitspreken.

Vorige week hadden we een vergadering op CEPA, die de hele dag
zou duren, maar aan het begin van de vergadering zei de
directeur, Gilberto Pauwels, dat we het tweede deel zouden
moeten opschorten want dat we (meer bepaald de Milieueenheid)
waren uitgenodigd door Canal 13, (Het Universitaire Kanaal)
om in de namiddag deel te nemen aan de opnames voor een
TV-programma: DiáloGos.

Vorige week waren dan enkele collega´s gegaan van de Eenheid
voor Milieugerechtigheid en deze week was het aan ons, de
Cultuureenheid.

Dinsdag om 17u moesten we paraat staan in de opnamestudio van
het Canal Universitario in een van de gebouwen van
Communicatiewetenschappen: Sociale Communicatie. Maar het bleek
nog lang niet aan ons te zijn toen we aankwamen. Eerst moesten
de opnamen nog gebeuren van een interview met een pater die
kwam vertellen over de religieuze betekenis van het Karnaval,
naar aanleiding van de stoet van de scholieren, eind september
(eind oktober is die van de universiteits- en hogeschool-
studenten).

Tijdens het wachten hadden we het over dopen en toen ik zei
dat ik niet gedoopt was, maakte een van mijn collega´s snel
een kruistekentje. Ik verdedigde me met het argument dat mijn
ouders me altijd verteld hebben dat als ik wilde gedoopt
worden, de keuze me vrij stond, en ook voor welke godsdienst.
Maar dat was blijkbaar een onbegrijpelijke uitleg. Ik ben al
verschillende keren, door redelijk onbekenden telkens,
aangesproken met de vraag of ik geen meter wil zijn van (een
van) hun kinderen. Ik moest telkens denken aan Veerle die een
jaar geleden via BD vrijwilligerswerk heeft gedaan in
Llallagua.
De vraag begint wonderbaarlijk genoeg telkens op dezelfde
manier: "Ik heb een zoon/dochter die nog niet gedoopt is..."
en dan weet ik al hoe laat het is.
Ik heb telkens geweigerd, om verschillende redenen, maar nu
blijkt dat ik gewoonweg geen meter MAG zijn want ik heb zelf
geen doopcertificaat. (Of dat hebben ze mij toch wijsgemaakt).
Heb ik nu ook een officiële reden gevonden?

Marcelo, ons afdelingshoofd, verdeelde de onderwerpen waarover
we het zouden hebben.
Ik was behoorlijk zenuwachtig voor de opnames.

Don Germán, Marco en Marcelo werden voorgesteld en dan ik
als "special guest", de Bélgica...
De journalist die ons interviewde, prof Radio, was niet echt
goed voorbereid, laten we zeggen. Hij kende CEPA enkel van
naam en van de collega´s van de andere eenheid die vorige week
waren langsgekomen voor interviews in het zelfde programma.

Hij had geen vragen voorbereid en liet het dus een beetje
aan ons over.
Eerst schetste Marcelo een algemeen beeld van de Cultuureenheid
van CEPA en vroeg de journalist waar ik het idee had gehaald
om me zo te kleden (zeer originele vraag). Ook vroeg hij of ik
al eerder in Bolivia was geweest (zeer doordachte vraag) en
wat ik juist deed bij CEPA. Tijdens de eerste pauze (de show
werd in drie delen uitgezonden) zei de interviewer: "He, maar
eigenlijk is het wel interessant wat CEPA doet!", waarop wij
antwoordden: "Maar ja natuurlijk!".

Verder, volgens de taakverdeling, had ik moeten spreken over
interculturaliteit en de visie van de Noord-Zuidwerking van
CEPA (en BD), maar hij bleef maar alle vragen stellen aan
Marcelo. Op het einde heb ik wel nog enkele "wijze"
commentaren gegeven, maar ook die bleven beperkt wegens de
zendtijd.

Een dag later, gisteravond, werd de show uitgezonden. Tijdens
de show kreeg ik verschillende telefoontjes en smsjes van
vrienden om te zeggen dat ik er goed uitzag en dat het zo in-
teressant was...
Ik ben blij dat CEPA ook via deze weg aan wat naambekendheid
kan winnen.
Op naar de Nationale Zendtijd! ;-)

Mijn huisgenoten vonden het vooral grappig om mij op TV te
zien, mijn "gastfamilie" noemde mij al een TV-ster... maar ik
heb mijn best gedaan om dat te ontkennen!