Semana Santa 4

Zaterdag was een familie-bezoek dag, maar ik heb mij
op het werk gestort, want ik heb de indruk dat ik een
beetje achter sta. Door de hoogte werken mijn hersenen
minder goed. Ik kan vaak op woorden niet opkomen, of
geraak niet uit mijn woorden. Als ik een uitleg doe
van pakweg 5min, wat niet ondenkbaar is voor mij :-),
ben ik buiten adem en moet ik letterlijk naar adem happen.
Als ik gewoon over straat loop, dan gaat het nog, maar
als ik daarbij dan ook nog eens babbel, is het wel
uitputtend. Tot mijn grote spijt kan ik hier nog maar
10 keer na elkaar pompen, en lukt het me niet om een
conditie op te bouwen. Frustrerend. Als de fietsen in
orde waren, gingen Kevin en ik (de 12-jarige zoon van
Camila Flores, in wiens huis ik op de eerste verdieping
een kamer huur) een fietstochtje maken. Zaterdagnamiddag om
16u waren we vertrokken. Eerst even langs de garagist een
paar huizen verder, om de banden te laten oppompen.
De mountainbikes hadden betere tijden gekend, de
remmen werkten niet fatsoenlijk, een had geen pedalen,
maar dat maakte deel uit van het avontuur. Kevin wilde
de hele tijd racen. Dat ik niet competitief ingesteld ben,
vond ik een iets te moeilijke uitleg, dus hield ik het
maar op de uitputting. Ookal waren de hellingen
verwaarloosbaar, ik voelde ze toch, ik kon hem zo al
moeilijk bijhouden.
We zijn terug naar Los Arenales gefietst, op schattenjacht.
Kevin hoopte er gsm's en muntstukken te vinden, die uit
mensen hun zakker waren gegleden de dag ervoor en die nu
eventueel door de wind waren komen bloodliggen.
Na een half uurtje fietsen en nog 10min de fiets door
het mulle zand bergop en bergaf duwen, waren we
eventjes geveld. Ik had water bij, maar niet aan eten
gedacht, mijn maag begon te ronken. Kevin wilde dat ik
hem 'begroef'. Tegen 18u terug vertrokken.
De donkere kleur van de hemel kondigde regen aan.
De rand van het regengordijn haalde ons toch in en
veranderde in hagel. We hebben het op een spurten gezet
en deze keer kon Kevin mij moeilijk bijhouden. Het goede
nieuws was dat Janneth pannenkoeken gebakken had! Niet
te vergelijken qua textuur en uiterlijk met die van ons,
maar wat de smaak betrof moesten ze toch niet onderdoen.

Edith, die ik had leren kennen op ons avondje uit
woensdag, had gebeld om iets te gaan drinken.
Oorspronkelijk hadden we afgesproken om samen met Marco
naar een rock-concert te gaan, maar dat concert vond
toch niet plaats. Omdat ik de stad nog niet goed ken,
had ze me een meeting-point gegeven, zodat ik aan de
chauffeur van de minibus kon zeggen waar hij mij moest
afzetten.
Minibussen en Micro's (ondanks de naam een iets grotere
versie) hebben een traject, maar geen haltes. Ze
claxonneren als je voorbij rijdt, je steekt je hand
op en je stapt in. Als je op je bestemming bent zeg je
'en la esquina por favor' (op de hoek aub, ookal is daar
geen hoek, doet er niet toe) en je stapt uit.
Officieel is er (zit)plaats voor 18 man, chauffeur
inbegrepen, maar ik heb al meegemaakt dat we er met
30 in zaten geplet. Nog even een weetje. Donderdag
hebben de chauffeurs van Oruro beslist om de prijs
van een ritje met 50% op te slaan. In navolging van
Santa Cruz vorige week, waar er natuurlijk massaal
protest tegen was gekomen, met betogingen en gevechten
tussen hen en de politie. Janneth had mij gewaarschuwd
dat de prijsverhoging (nog) niet was goedgekeurd door
de regering, dus dat ik die verhoging niet moest betalen,
want dat betekende dat je ermee akkoord ging. Zij had
van haar tak gemaakt tegen de chauffeur die dag en ze
had gelijk gekregen. Daarbij vertelde ze me dat de
chauffeurs geen belastingen betalen op hun inkomsten
en dat ze de helft van de naft betaald krijgen door de
regering als subsidie, dus wachtte ze op goedkeuring van
de regering. En ik dan ook maar. Want een antropoloog
moet altijd voorzichtig zijn, altijd eerst de kat uit
de boom kijken, en imiteren.

Marco stond mij al op te wachten op de hoek van de
Mercado Campero, Pagador en Bolivar. Omdat ik 10min te
laat was - er kwam niet direct een minibus - vroeg hij of
ik in België ook soms te laat kwam. Soms? Altijd (op
enkele uitzonderingen na, zoals werk, school, examens, ...).
Ah, zei hij, dan is dat niet iets typisch Boliviaans, maar
typisch iets voor meisjes. Steek! Edith was nog 10min later
dan mij. Eerst naar een John Lennon-cafe geweest, British
genaamd. Het hing daar vol posters, foto's en schilderijen
van de held. Daar hebben we een lekkere biercocktail gedronken
(niet zoals die in Mons, die we met 4 amper opkregen).
Huari-bier (gemaakt van het zuiverste water van Bolivia)
met grenadina. Niet de chemische brol die je bij ons als
siroop in blikken flessen kan kopen, maar vers geperst van
granaatappels (ik heb mij al altijd afgevraagd van waar
grenadine kwam :-), de kleur komt door de rode pitjes).
Daarna zijn we naar El Muro geweest. Een fantastisch mooi
ingericht cafe, vlak op een overblijvend stuk stadswal
gebouwd. Het was dicht, maar mijn collega Marco is bevriend
met de eigenaar, dus een kreet door het gebroken venstertje
en 2min later stond hij er. Bleek dat er nog veel
'vrienden' waren binnengelaten, want de helft zat vol.
De laatste keer dat hij er was komen drinken was het
cafe ook dicht. Dat was de avond voor het referendum.
Stemmen is verplicht in Bolivia, alcohol is een probleem,
maar zeker geen taboe. Daarom is het bij wet verboden
om de avond voordat je moet gaan stemmen alcohol te drinken.
Zelfs thuis mag je niet drinken. Als ze je thuis betrappen,
arresteren ze je onmiddellijk.
In de loop van de avond kwam er een kennis van Marco
bijzitten, die ook antropologie had gestudeerd, en
rechten, en nu op de rechtbank werkte. Hij was vol
lof over mij en zwoor dat hij zijn eerstgeboren dochter
naar mij zou noemen. Omdat ze mensen die een
licentiaatsdiploma hebben hier aanspreken met
'Licenciado' (of doctor, of ingeniero), noemde hij mij
voortdurend 'lice'. En hij benadrukte dat iedereen
antropologie zou moeten gestudeerd hebben als basis,
(en er ging een belletje rinkelen in mijn achterhoofd,
want ik had dat Rik Pinxten ook al eens horen zeggen
tijdens een van de eerste lessen), and I couldn't agree
more.

De minibussen rijden hier 24u op 24. Daar kunnen ze
in België nog iets van leren! Taxi's zijn hier niet
te betrouwen, dus ben ik heel blij. De chauffeur van de
mini-bus die we tegenhielden om mij op te zetten, was
toevallig een kennis van Marco. Marco vertelde mijn adres
aan de chauffeur en zei me dat hij me veilig moest
thuisbrengen. Hij zette me voor de deur af en tot
mijn grote verbazing weigerde hij me zelfs mijn pasaje
(ritgeld) in ontvangst te nemen!

Zondag nog meer arroz con leche (hmm!) en familiebezoek
(een onkel uit Cochabamba), maar ik heb me rustig op
mijn kamer teruggetrokken om wat te lezen,
mijn blogteksten te schrijven en mijn foto's te
archiveren. Het heeft trouwens toch bijna heel de dag
geregend, dus weer om buiten te komen was het niet.

Nog een merkwaardig iets: om de een of andere reden
voel ik mij altijd super dankbaar als het hier regent.
In België loop ik niet bepaald hoog op met de regen,
waarschijnlijk omdat we er teveel van hebben, maar hier
zou ik bijna een vreugdesprongetje maken (bij wijze van
spreken he!). Doordat de altiplano gevormd is door
sediment, blijft het water staan en dat geeft een
prachtig fonkelend zicht als je door het landschap
rijdt. Het spijtige is wel dat het water verdampt en
dat het niet bijdraagt aan de zoetwatervoorraad,
waarvan een nijpend tekort dreigt. Wat ik hier
allemaal al niet geleerd heb!