Semana Santa 3

Vrijdagvoormiddag moest je nuchter blijven tot 12u,
terwijl de vrouwen aan het koken waren (en het is
me gelukt!). Het is de bedoeling dat je 12 gerechten
klaarmaakt, voor de 12 apostelen. De lunch is dan super
zwaar, want je moet minstens van elk gerecht proeven.
Je mag geen vlees klaarmaken op Viernes Santo
(heilige vrijdag), wel vis, maar de verse vis stond
voor deze gelegenheid heel duur aangeprijst, waardoor
we het maar gehouden hebben op sardientjes uit blik.
Omdat het nu de periode is van de pompoen (zapallo),
is dit een ingrediënt van meerdere gerechten. Typische
gerechten zijn Ají de Zapallo, Ají de Liza (een soort
puree van patatjes met een oranje-rode schil, papaliza
genaamd), K'allu de Sardina en Arroz con leche. Dit
laatste gerecht in onontbeerlijk. Het is rijst gekookt
met melk en kaneel, naar believen kan je er ook nog
suiker, amandelschilfers en geraspte cocos bijdoen.
Voilà, een typisch Boliviaans recept, voor de liefhebbers!

Uiteindelijk waren we maar aan 8 gerechten geraakt,
maar dat kon geen kwaad. Nu hebben we nog voor 3 dagen eten
over. Ik had een salade van tomaat en komkommer gemaakt,
sopa de naranja (pompoen, ui, wortel en een sinaasappel
uitgeperst, een recept uit Madrid)en een poging tot omelet.
Omdat het gasvuur hier niet op een laag pitje kan worden
gezet, of omdat het laagste nog heel fel is, en omdat de
pan niet geschikt was, is het noodzakelijkerwijs een roerei
geworden, met tomaat en rode ui (want andere ui is hier niet
te krijgen). Desondanks vonden ze mijn gerechten toch wel
heerlijk. :-)
In de namiddag zijn we naar Los Arenales (de duinen)
geweest. Dat is een stuk heuvelachtige woestijn, met zacht
rood-oranje zand, waar toefjes prikkend (zo scherp als doornen)
gras en riet groeien en gele bloempjes, dezelfde als ze mij bij
mijn bezoek aan Inti Raymi hadden aangeboden. Los Arenales
ligt een kwartiertje ten zuiden van Oruro, met de auto/openbaar
vervoer. Omdat het een typisch gebruik is om daar in de
namiddag van Viernes Santo naartoe te gaan, was het een
overrompeling. Het leek wel of heel Oruro daar op zijn
minst even gepasseerd moest zijn. Duizende ballen vlogen
door de lucht, overal spelende kinderen, tenten die bijna
gingen waaien want er was veel wind en de hemel zag er uit
alsof er elk ogenblik terug een bui kon vallen.

De studenten van de Kunstacademie hadden de
namiddag ervoor zandsculpturen gemaakt. Thema: de
uitbeelding van de 14 stadia die Jezus had doorlopen
alvorens aan het kruis genageld te worden, de viacrucis.
Tijdens het aanschuiven om de sculpturen te bezichtigen,
hebben we een ijsje gegeten dat op het punt stond te
ontdooien. Diepvriezers sleuren ze niet mee naar Los
Arenales (eerlijk gezegd heb ik nog geen diepvriezers
gezien in de maat van een ijskraampje, ook thuis
hebben de mensen geen diepvriezers en nergens kan je
bevrozen eten kopen, dus waarom zouden ze dat nodig
hebben...). De ijsjes worden koel gehouden in een
grote isimo-doos. Omdat er veel wind stond en we er niet
op gekleed waren, zijn we na een uurtje al terug
richting huis vertrokken. 'De jongeren' blijven er
nachtje-door doen, met voldoende voorraad alcohol, en
omdat er dan niemand meer is die hen terug wil meenemen
naar de stad (heb ik mij laten vertellendoor Janneth,
mijn 'ama de casa'), is het een mooie wandeling terug.
Al een geluk voor hen, zijn ze een geasvalteerde weg
aan het aanleggen, die voor een deel reeds klaar is,
maar die nog niet open is voor het publiek en door
fietsers en wandelaars al wel in gebruik wordt genomen.

Het is de gewoonte om elkaar, als koppel, paaseieren
cadeau te doen. Niets voor de kindjes, allemaal voor de
volwassenen. Paaseieren zijn hier ongelooflijk duur en
individueel in een gekleurd zilverpapiertje verpakt.
Het is meer een kwestie van statussymbool dan een
teken van liefde, heb ik de indruk. Een middelgroot ei bv,
kost 35 Bs. (bijna 4 euro), als je dan bedenkt dat
een pistolet 0,4 Bs kost, kan je al vergelijken.
Nu heb ik wel spijt dat ik geen zakje kleine paaseitjes
heb meegenomen, om hier uit te delen aan de mensen
die ik hier heb leren kennen.