Semana Santa 2

Zoals ik al zei, was donderdag een semi-feestdag.
Meestal ben ik van mijn unit als eerste op het werk (9u),
maar deze keer was ik een beetje later en Marco was er al.
Marcelo kwam er nog een uurtje later door (hij moet voor
zijn zieke moeder zorgen)en ik had ontbijt meegenomen
(pistolets). Maar neen, om 10u30 gingen Marco en Marcelo
om salte~nas, of een Argentijnse variant daarvan, empanada
Tucumana. Heerlijk! Het is een algemene traditie om dat
tussen 10 en 11 te eten, maar ik had daar de kans nog niet
toe gekregen. 's Middags is er normaalgezien een pauze van
12u30 tot 15u, en dan wordt er doorgewerkt tot 18u30 à 19u,
maar niet op de semifeestdag.
Do~na Isabel (de conciërge van CEPA) had voor ons hamburguesas
gemaakt. Broodjes met eender wat tussen worden hamburguesas
genoemd. Deze keer zat er geen vlees maar een omelet tussen.
Heerlijk. Kriss was langsgekomen om 11u30, een pasantía van
het jaar ervoor, die ondertussen al afgestudeerd was, omdat
ze nog iets te bespreken had met el Hermano (Gilberto).
Samen met Marcelo hebben ze zitten afgeven op de Faculteit
Antropologie, blijkbaar moet je een eersteklas mouwveger en
hielenlikker zijn, als je iets wil bereiken. Of het nu
deelnemen is aan een groepswerk, of goede punten halen,
het komt er op neer om te slijmen bij de proffen en de
directeur, want anders kan je niets bereiken. Wat vaak
gebeurt is dus dat studenten en proffen tijdens de week
samen op de lappen gaan en er dingen besproken worden waar
er de volgende les op voortgegaan wordt en degenen die er
dan die avond niet bij waren, kunnen niet volgen. Of
postjes worden op die manier ook uitgedeeld. Een prof
moet niet goed zijn in lesgeven, moet geen degelijke cursus
hebben, moet geen serieus of hoogstaand onderzoek hebben
gevoerd of bezig zijn, of moet geen taken en/of examens
opgeven, hij moet gewoon de juiste mensen kennen en zich
'prostitueren'. Een beetje een sterk woord, maar de
corruptie tiert er weelderig. Een buitenlandse prof is
ooit buiten gesmeten omdat het examen te moeilijk was,
vonden enkele studenten die dicht bij de toenmalige
directeur stonden. Ze hadden geklaagd en omdat die prof
het examen niet wilde aanpassen, wat die niet nodig achtte,
is hij/zij moeten gaan. 'Het vak was overbodig' of 'het
vak werd afgebouwd', was het officiële verhaal.
Netwerken jongens, dat is de boodschap. Ik heb hen verteld
dat ik de indruk heb dat het er in België in bepaalde
sectoren ook zo aan toe gaat. Als je belangrijke mensen
kent, kunnen die een goed woordje voor je doen. In België
kan je ook praktisch alleen maar doctoreren als je in de
smaak valt van een bepaalde prof. Of in de politiek is
het nog erger, met de postjesverdeling, de
vriendjespolitiek, of je moet een 'partijkaart' hebben
om ergens aan bod te komen. Evo Morales probeert de
staatsorganen een beetje aan te passen om de corruptie
stilaan weg te werken, maar er komt natuurlijk veel
tegenwind. En weet je wat nog erger is? Ik heb zelfs
meegewerkt aan dit zogenaamde systeem van
vriendjespolitiek. Een van de antropologen die
woensdagavond mee iets waren gaan drinken, vertelde
me dat hij graag zou willen verder studeren aan het
conservatorium in La Paz. Hij was reeds door zijn
ingangsexamen, maar nu kwam hij op een wachtlijst
te staan. Omdat ik in La Paz een prof van het
conservatorium (en assistent-dirigent van het Nationaal
Symfonisch Orkest) had leren kennen, beloofde ik hem
zijn telefoonnummer door te geven. Dan moest hij maar
bellen met de groetjes van Anaïs van BD. In mijn eerste
week in La Paz, sliep ik in een kamer van het
hoofdkwartier van BD. Op het eerste verdiep woonde
een moeder met haar zoon en die zoon is de prof/dirigent.
We zijn zelfs samen naar een concert van het
Nationaal Symfonisch Orkest geweest. Het lot brengt
ons van mens tot mens. Het was goed bedoeld, ik wilde
de jongen enkel maar helpen. Ik kan het systeem niet
veranderen. Door mijn weigering zou ik deze jongen
enkel zijn kans afpakken. Ik suste me met de gedachte:
Als je auto op Diesel rijdt, moet je niet ineens LPG gaan
tanken omdat je dat zo wilt, je moet eerst de motor
aanpassen.

Donderdagnamiddag was het de bedoeling om, zoals de
katholieke traditie hier vereist, langs 14
verschillende kerken te gaan. Maar ik was nog even op
het werk gebleven om foto's op mijn blog te zetten.
3 uur heeft het geduurd, voor 3 foto's.
Mijn geduld werd zwaar op de proef gesteld.
Wat zijn wij verwend met onze snelle computers en
ons snel internet in België (en dan hebben ze bij
CEPA nog niet te klagen over hun materiaal).
Daarna ben ik nog snel inkopen gaan doen op de markt
voor het grote feestmaal van vrijdagmiddag. Op de
valreep, want de kraampjes beginnen in te pakken
als het begint te schemeren (18u30).